Close-Up

Spookie Shelbie en Delfine Dahlia zijn de hele nacht weg geweest. Geen van beiden wil dat het eindigt. Ze zien een oude fotobooth in de hoek. Het gordijn hangt scheef. Het teken piept zwak. Delfine grijpt Spookie's pols en trekt haar in voordat een van hen twee keer kan nadenken. Het is een strakke klem, één kruk gebouwd voor één persoon die nu twee vasthoudt, dijen samengedrukt op het moment dat ze gaan zitten. Het gordijn valt en het lawaai van de club verdwijnt volledig. Tongen uit, konijnenoren, de gebruikelijke onzin die mensen in deze dingen doen. Dan begint het aftellen. Spooky kijkt naar de zijkant. Delfine kijkt al terug naar haar, en iets in die blik is niet meer zo gemakkelijk. Een hand landt op een dij. Een mond vindt een kaak. Delfine klimt in Spookie's schoot zonder dat een van hen het hardop beslist, en de kus verandert snel van speels naar hongerig. Ze trekken zich terug voor de lucht, lachen onder hun adem, allebei een beetje kapot van hoe dun dat gordijn eigenlijk is, twee queere vrouwen die duidelijk al een tijdje hier omheen draaien. De foto strip prints terwijl ze nog adem halen. Vier goedkope frames, en op de een of andere manier vangen ze alles: de uitdaging, de kus, twee vrienden die beseffen dat ze elkaar al veel langer willen dan een avondje uit. Ze blijven er niet in. Geschreven en geregisseerd door Erika Lust, dit sappische vriendjes tot geliefden kort slaat de trage bouw over en gaat rechtstreeks naar de hitte. Gepassioneerde kussen, rusteloze handen, en twee vrouwen die de grens overschrijden van vriendschap naar iets wat geen van beiden had gepland, de hele tijd half overtuigd dat iemand dat gordijn gaat terugtrekken.